Romanikowie

Nazwisko Romanik

Według "Słownika nazwisk współcześnie w Polsce używanych" pod red. Prof. Kazimierza Rymuta na początku la 90-tych XX wieku w Polsce zamieszkiwało 1180 osób o nazwisku Romanik, w tym na obszarze dawnego województwa przemyskiego 78 osób. Prof. Ewa Wolwowicz-Pawłowska w swojej książce "Antroponimia łemkowska w XVI-XIX wieku na tle polskim i słowackim" wymienia je wśród nazwisk łemkowskich.

Statystyka nazwiska Romanik na początku lat 90-tych przedstawiała się następująco:

Romanikowie z Rzeplina

Nie wiemy kiedy dokładnie Romanikowie pojawili się w Rzeplinie, chociaż po ich liczbie pod koniec XVIII wieku możemy sądzić, że zasiedlali Rzeplin co najmniej od początku XVIII wieku, a nawet - z dużym prawdopodobieństwem - od wieku XVII. Niestety brak źródeł pisanych, które by to potwierdzały. Pierwsze informacje pisane pochodzą z najstarszych ksiąg metrykalnych parafii pruchnickiej. Parafia obrządku łacińskiego była bardzo rozległa, należały do niej takie miejscowości jak: Pruchnik Miasto (Oppido Prochnik), Przedmieście Pruchnickie (Suburbio Prochnik), Jodłówka, Świebodna, Rzeplin z Wolą Rzeplińską, Rozbórz Okrągły, Rozbórz Długi, Czudowice, Chorzów, Węgierka, Kramarzówka i Hawłowice.

Nie znamy ksiąg metrykalnych parafii pruchnickiej z okresu staropolskiego (sprzed 1776 roku), najstarsza zachowana księga została założona w związku z pierwszą reformą metrykalną (1776 - 1784) przeprowadzoną w Galicji przez admnistrację austriacką. W pierwszej połowie 1776 r. opracowano w Wiedniu nowy formularz metrykalny, który rozprowadzono wśród duchowieństwa parafialnego. W przeciwieństwie do opisowego schematu metryk staropolskich miał on zapobiegać dowolności zapisów, gdyż wymuszał niejako na celebransie wypełnienie odpowiedniej rubryki w przepisany sposób.

W formularzu zawierano takie informacje jak: dzień chrztu (Dies), nazwisko udzielającego sakramentu (Baptizans), imię dziecka (Infans), imiona rodziców (Parentes), imiona chrzestnych (Patrini), obrządek - katolicki, bądź inny (Religio), numer domu (Numero Domus).

Z aktów metrykalnych dowiadujemy się, że w latach 70-tych XVIII wieku w Rzeplinie zamieszkiwały co najmniej 4 rodziny Romaników, choć można przypuszczać że było ich więcej. Do tej pory nie udało się ustalić ich wzajemnego pokrewieństwa.

Potomkowie Szymona Romanika i Justyny

N. Romanik
+N.N
	|
	Szymon Romanik (*ok. 1738 †14.04.1784)
	+Justyna N.
		|
		Walenty (*ok. 1775 †26.05.1781)
		|
		Marcin (*11.10.1781 †?) 
		+(śl. 25.10.1798) Katarzyna Dadzik (*ok. 1779 †?)

Gałąź Ignacego Romanika (1804 - 1870)

Najstarszym znanym mi przodkiem Romaników z Rzeplina, którzy osiedlili się w Rozborzu Długim jest Ignacy Romanik. Nie jest znana dokładna data jego urodzin, ale na podstawie wpisów z ksiąg metrykalnych przypuszczamy że na świat przyszedł w roku 1804. Był żonaty dwukrotnie - ok. roku 1830 z Marią, córką Teodora Szpaka i powtórnie ok. roku 1850 z Zofią, córką Sebastiana Kuźniara. Z pierwszego związku nie znamy męskich potomków, doczekał się natomiast trzech córek - Marianny, Teodozji i Zofii. Owocem drugiego małżeństwa było co najmniej troje dzieci - córki Kunegunda (* ok.1853) i Anna (*1865) oraz syn Wojciech (* 1853). Niewiele wiemy o samym Ignacym, czym się zajmował i dlaczego przeniósł się do Rozborza Długiego. Do lat 50-tych XIX wieku pojawia się w aktach metrykalnych grecko-katolickich jako mieszkaniec Rzeplina, natomiast od powtórnego ożenku widnieje już tylko w aktach parafii pruchnickiej i mieszka w Rozborzu Długim. Szczątkową informację o Ignacym daje nam wpis w księgach parafialnych z 1865 r. gdzie określono go łacińskim słowem "mercenarius", co wskazuje na to, że był pracownikiem najemnym. Już wtedy mieszkał w Rozborzu Długim u Onufrego Węgrzyniaka, pod numerem domu 43. Igancy Romanik zmarł 16. kwietnia 1870 roku na tyfus, przeżył 66 lat.

Wojciech Romanik (1853 - ?) syn Ignacego

Wojciech jest jedynym znanym nam męskim potomkiem Ignacego Romanika. Urodził się w roku 1853 i - podobnie jak jego ojciec - dwukrotnie wstępował na ślubny kobierzec. Pierwszą jego żoną była Kunegunda, córka Onufrego Węgrzyniaka. Doczekali się wspólnie co najmniej czwórki potomstwa - trzech synów (Władysława, Jana, Michała) i jednej córki - Józefy. Niestety dwaj synowie, Władysław († 1883) i Michał (†1892) zmarli jeszcze w wieku dziecięcym. Wojciech Romanik owdowiał w roku 1892, gdy jego żona Kunegunda zmarła na suchoty. W roku następnym poślubił Katarzynę, córkę Dymytra Podolaka, jednak z tego związku nie doczekał się potomstwa. Wojciech mieszkał ze swoją rodziną w domu o numerze 66, mieszkała tam z nim także jego siostra - Marianna. Ciekawostką jest fakt, że Wojciech Romanik słynął z ogromnej siły fizycznej.

Akt ślubu Wojciecha Romanika i Katarzyny Podolak (15.10.1893 r.)

Pewną zagadkę stanowi data i miejsce śmierci Wojciecha Romanika. Nie ma go w księdze zmarłych parafii pruchnickiej, istnieje przypuszczenie że wyjechał do Francji do swojej wnuczki Józefy i tam zmarł. Jedynym męskim potomkiem Wojciecha był Jan.

Jan Romanik (1887 - 1964) syn Wojciecha

Jan Romanik urodził sie 1-go lipca 1887 roku.

Zdjęcie rodzinne, w centrum kadru siedzą Jan i Eleonora Romanikowie. Od lewej stoją Stefania z domu Wilk - żona Tadeusza, Tadesz i Aniela. Przy rodzicach siedzą od lewej: mój dziadek Adolf i jego siostra Janina.

Drzewo potomków Wojciecha Romanika

N. Romanik
+N.N
	|
	Marcin Romanik (* ok.1750)
	+Ewa 
		|
		Marcin Romanik (*3.11.1776 †?)
		|
		Wojciech Romanik (*11.04.1779 †?)
		+śl. (27.10.1800) Katarzyna Sałamaj (*ok.1781 †?)
			|
			Zofia (*5.02.1805 †?)
			|
			Ignacy (ok. 1807 †16.04.1870)
			+śl. (23.10.1830) Marianna Szpak (*ok.1807 †?)
			|	|
			|	
			|
			Agata (*28.01.1810 †?)